Het is een feit dat Mira negenentwintig is.

Dat is nog jong genoeg: óók een feit.

Nog een ander feit is dat ze, toen ze nóg jonger was, al een Vlaamse klassieker heeft geschreven: ‘In de fleur’, een warm, naar jasmijn geurend briesje in kille tijden. Een langlevend liedje voor alle seizoenen, dat op de achttiende plaats staat in 100 op 1, de jaarlijkse ranglijst van de meest geliefde Belgische songs op Radio 1. Het stond op haar debuut-cd ‘In de daluren’ uit 2006, waarmee ze uitgebreid toerde in de theaters.

Er zijn nog meer onmiskenbare feiten: ze zal optreden op de Nekkanacht van 2012, waarop Willem Vermandere en zijn oeuvre in april van dat jaar gefêteerd worden. Eerder leidde ‘Stukken van mensen’, haar tweede album uit 2008, haar naar heuglijke concerten op Maanrock, Boterhammen in het Park, in het Openluchttheater Rivierenhof en de AB Club.

Nu is ‘Mira’ er, haar derde teken van openbaar leven, dat ze in de AB Club in Brussel en in Rataplan in Antwerpen aan het publiek zal voorstellen. Haar vorige albums hadden meteen een klinkklare titel: het songmateriaal drong als het ware een verzamelnaam op, maar dit keer gebeurde dat niet. ‘Elke singer-songwriter kan zich één keer een titelloos album permitteren,’ zegt ze, ‘en nu ben ik aan de beurt.’

Maar hoe titelloos is een album dat ‘Mira’ heet?

Het is in ieder geval een spiegelbeeld in klank, een zelfportret, en dus is de titel al van betekenis. Zij heeft geen idee van het genre waartoe haar muziek behoort: het woord patchwork zint haar wel – er waait een vleugje jazz in voorbij, soms klinkt het bluesy, of zou je van chanson kunnen spreken, en misschien mag er zelfs sprake zijn van duende à la flamande, de melancholie die in de verkavelingen hangt. Een mooie tristesse. Veel meer dan kleinkunst – een ietwat ouwelijk begrip waarin je de houtworm hoort knagen – is haar muziek misschien wel pop . Uitgezuiverde, subtiel gearrangeerde muziek. ‘De verdienste van producer Christophe Albertijn,’ zegt ze, ‘zijn ziel zit evenveel als die van mij in deze cd.’ Er waren voor het overige weinig kunstgrepen in het spel: alles werd door vier muzikanten zo live mogelijk opgenomen.

‘Mira’ is een serie muzikale weerspiegelingen van het leven dat ze nu leidt. 'Al mijn liedjes zijn pogingen tot verbondenheid: ik hoop dat andere mensen zich in mijn emoties herkennen, en dat ik ze eraan herinner dat zulke emoties menselijk zijn. Sinds kort besef ik dat het gevoel van verbondenheid misschien wel mijn grootste drijfveer is. En misschien is verbondenheid nastreven met de liedjes die ik maak wel mijn maatschappelijke rol. Gedeelde smart, is halve smart. Laten we klinken op onze kwetsbaarheid!’ Ja, laten we dat doen. En meteen ook het glas heffen op de derde van Mira.

©Rudy Vandendaele

Band